I Specjalny Obóz Zarządu Informacji Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego – jeden z obozów specjalnych NKWD na terenie Polski, funkcjonujący od 5 listopada 1944 do 21 kwietnia 1945 w Skrobowie pod Lubartowem.
Obóz został założony w ramach represji wobec Armii Krajowej, mających na celu ugruntowanie władzy komunistycznej w Polsce. Choć formalnie podlegał Głównemu Zarządowi Informacji Ludowego Wojska Polskiego, w rzeczywistości był nadzorowany przez sowiecki Smiersz. Zdecydowaną większość więźniów stanowili żołnierze Ludowego Wojska Polskiego, którzy wcześniej należeli do AK. 48 internowanych uciekło 27 marca 1945, pozostałych zesłano do łagrów.
Założenie obozu W zabudowaniach obozu pierwotnie znajdował się internat szkoły zawodowej. Po inwazji Niemiec na Polskę budynki zaczęły służyć jako koszary Wermachtu. W lecie 1941 (na początku operacji Barbarossa) założono tam obóz dla jeńców sowieckich. Po wyzwoleniu Lubartowa przez 27 Wołyńską Dywizję Piechoty AK i zajęciu okolicy przez wojska sowieckie, generał Dmitrij Bakanow uczynił główny budynek obozu swoją kwaterą. 25 lipca spotkał się tam z pułkownikiem Janem Kotowiczem i oznajmił mu, że zgodnie z rozkazem dowództwa sowieckiego, 27 DP ma przejść do służby pokojowej i zostać przezbrojona. Mimo próby negocjacji, żołnierze złożyli broń.