Cezar powiadomiony przez Tyturiusza o przeprawianiu się Galów przez rzekę nakazał całej jeździe, lekkozbrojnym Numidiom, procarzom oraz łucznikom przejść mostem na drugą stronę i natychmiast uderzyć na wroga. Uderzywszy na Galów będących jeszcze w nurtach rzeki powstrzymali ich zadając im poważne straty. Jazda okrążyła tych, którzy zdołali wyjść na brzeg i zabiła wszystkich. Gdy Galowie zrozumieli, że przeprawa przez rzekę jest niemożliwa, a rzymska piechota nie da się sprowokować do bitwy w niekorzystnym terenie, zwołali wiec i postanowili się rozejść, gdyż zaczynało też brakować im żywności. Każde plemię miało się bronić na swym terytorium, a pozostałe miały przyjść napadniętym z pomocą. Dodatkowym czynnikiem skłaniającym Galów do takiej decyzji była też chęć walki na własnym terytorium. Ostatecznie na wieść, że Dywicjak z plemienia Eduów, zaufany Juliusza Cezara prowadzi wojska do kraju Bellowaków z zamiarem dywersji, Belgowie rozpuścili swą armię do domów.