Zasięg występowania Poszczególne podgatunki zamieszkują: T. m. molucca – południowe Moluki (na południe od Seram), zachodnia i południowa Nowa Gwinea oraz Australia (z wyjątkiem pustynnego interioru), rzadko spotykany we wschodnich Małych Wyspach Sundajskich. T. m. pygmaeus – południowe Wyspy Salomona (Bellona i Rennell).
Ekologia i zachowanie Środowiskiem życia ibisów czarnopiórych są płytkie słodkowodne mokradła, estuaria i tereny trawiaste oraz środowiska pochodzenia antropogenicznego, włącznie z miejskimi. Skład pożywienia bardzo zmienny, zależny od środowiska występowania. Ibisy czarnopióre zjadają ryby, płazy, owady wodne i lądowe, mięczaki, kraby, raki oraz odpadki. W większości osiadłe, lecz podejmują nieregularnie nomadyczne wędrówki. Pora lęgowa różna w zależności od stanu wód. Gniazdują w koloniach liczących do 20 tys. par.
Status zagrożenia IUCN uznaje ibisa czarnopiórego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2025). Liczebność populacji nie została oszacowana, jednak zazwyczaj jest to ptak pospolity.