Rada Społeczno-Gospodarcza przy Sejmie PRL – ciało doradcze i opiniodawcze Sejmu PRL powołane na mocy uchwały Sejmu PRL VIII kadencji 26 marca 1982 r., które istniało do zakończenia IX kadencji Sejmu PRL w 1989 w obliczu powołania Senatu PRL I kadencji.
Rada liczyła 150 członków (do 1985 – jedynie 120), powoływanych przez Sejm, na okres jego kadencji spośród przedstawicieli załóg przedsiębiorstw, pracowników PGR, członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych, zrzeszeń rolników indywidualnych, organizacji spółdzielczych, rzemieślniczych, związków zawodowych oraz stowarzyszeń twórczych i naukowych. W efekcie członkami Rady zostały osoby reprezentujące bardzo różne środowiska – od działaczy katolickich, przez przedsiębiorców, naukowców i rolników po pracowników państwowych przedsiębiorstw. Żaden z członków Rady nie był jednocześnie posłem, z wyjątkiem jej przewodniczącego, powoływanego przez Sejm. Pracami Rady kierował przewodniczący, 4 wiceprzewodniczących oraz sekretarz.
Przewodniczący Rady: 1982–1984 prof. Jan Szczepański (bezp., poseł na Sejm PRL;