Ignacy Błeszyński herbu Oksza (ur. 1742, zm. 1815) – poseł na Sejm Księstwa Warszawskiego, starosta brodnicki, organizator insurekcji kościuszkowskiej w województwie sieradzkim, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Urodził się 30 maja 1742 w ZłoczewieM.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego. w rodzinie szlacheckiej Błeszyńskich herbu Oksza, był synem Kazimierza chorążego i sędziego grodzkiego sieradzkiego i Teresy ze Strusiów.
Uczył się w Collegium Nobilium w WarszawieWładysław Konopczyński, „Kazimierz Błeszyński”, w: Polski Słownik Biograficzny, t. II, Kraków 1936, s. 134.. W 1764 podpisał elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego. Był członkiem zawiązanej w 1767 konfederacji radomskiej. W 1778 został mianowany starostą brodnickim. W 1780 nie przyjął nominacji na kasztelana sieradzkiego, wymawiając ubogą fortuną i brakiem zasługAdam Skałkowski, Ignacy Błeszyński, w: Polski Słownik Biograficzny, t. II, Kraków 1936, s. 134. dla Rzeczypospolitej. W rzeczywistości jego majątek do skromnych nie należał, oprócz intratnego starostwa brodnickiego, posiadał majątek ziemski Złoczew z okazałą rezydencją. W skład dóbr złoczewskich wchodziło miasto i folwark Złoczew oraz wsie: Bujnów, Borzęckie, Czarna, Cegielnia, Grójec Mały, Huta Szklana, Huta Stara, Miklesz, Stanisławów, Złoczewska Wieś, Złoczewska Wola i Zapowiednik.