Chil Kestenberg (zdrob. od Jechiel, jid. יחיאל קעסטענבערג), (ur. prawdopodobnie 1 października 1887 r. w Przytyku, zm. 18 sierpnia 1942 r. w Radomiu) – ostatni rabin Radomia, działacz polityczny i społeczny.
Według niepotwierdzonych ostatecznie informacji jego ojciec miał na imię Mendel, a matka Ruchla. Rodzina Kestenbergów utrzymywała się z handlu. Około 1904 r. Kestenberg rozpoczął naukę w jesziwie, prawdopodobnie działającej w jednym z miasteczek Lubelszczyzny. Pod wpływem wydarzeń Rewolucji 1905-1907 zainteresował się ideami lewicowymi oraz Haskalą. Na wieść o tym ojciec zmusił go do przerwania nauki i powrotu do domu.
W bliżej nieznanym momencie (przed 1913 r.) rozpoczął pracę jako tzw. rabin nieetatowy w Wierzbniku. W 1914 r. przegrał zdecydowanie rywalizację z Chaimem Landauem (rabinem z Zawiercia) o stanowisko rabina gminy radomskiej. Gdy z nieznanych przyczyn Landau nie objął stanowiska, Rosjanie mianowali na nie tymczasowo Kestenberga. Zrodziło to pogłoski o jego konfidencjonalnej współpracy z zaborcami. Na stanowisku rabina utrzymany został przez okupantów austriackich.