decyzją Najwyższego Trybunału Administracyjnego), będąc liderem radomskich ortodoksów, prowadzących bezkompromisową walkę z syjonistami i socjalistami.

W wyborach parlamentarnych 1928 i 1930 r. stał się lokalnym przywódcą Żydów wspierających Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem. Zasiadał m.in. w Komitecie Daru Narodowego dla Marszałka Józefa Piłsudskiego, Komitecie Ligi Morskiej i Kolonialnej, Miejskim Komitecie ds. Bezrobocia w Radomiu, a także radach nadzorujących sprawy oświatowe. W 1932 r. przyznano mu Odznakę Honorową 72. Pułku Piechoty, będącą dowodem wdzięczności za opiekę duszpasterską nad żołnierzami. Przemiany zachodzące w Polsce po śmierci Józefa Piłsudskiego uznał za osobistą klęskę, świadczącą o dokonaniu złych wyborów politycznych. Od 1936 r. wycofał się całkowicie z życia publicznego, koncentrując się na studiach talmudycznych. Swego mieszkania przy ul. Pereca nie opuszczał także w okresie okupacji. 18 sierpnia 1942 r., w czasie likwidacji tzw. dużego getta, został wypędzony na ulicę. Tam stanął w obronie żydowskiego dziecka, nad którym znęcał się Niemiec. Został zastrzelony na miejscu, a jego ciało pogrzebano wraz z innymi ofiarami w tzw. Ogrodzie Penza. W 1944 r. mogiła ta została zniszczona przez Niemców, a spoczywające w niej zwłoki spalono.