W 1785 został kawalerem Orderu Świętego StanisławaZbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 192.. Zwolennik konstytucji 3 maja. Jeden z przywódców organizacji spiskowej przygotowującej wybuch powstania kościuszkowskiego. Przywódca insurekcji wileńskiej. Był zastępcą radcy w Radzie Najwyższej Narodowej. Po upadku powstania emigrował za granicę. Należał do Agencji.
W 1812 wszedł do Komisji Rządzącej Tymczasowej Litewskiej, w której objął resort skarbowy.
Odznaczony Orderem Orła Białego, w 1812 francuską Legią HonorowąKawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 238..
Poślubił Ludwikę Konstancję ks. Szuyską.
Bibliografia E. Orman, Karol Prozor, w: Polski Słownik Biograficzny, t. XXVIII, Wrocław 1985–1986, s. 534.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Sztabu Generalnego Wojska Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Członkowie władz polskich na Ziemiach Zabranych (1812) Kategoria:Marszałkowie Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Oboźni wielcy litewscy Karol Kategoria:Członkowie władz powstania kościuszkowskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (I Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (I Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Uczestnicy insurekcji wileńskiej (1794) Kategoria:Urodzeni w 1759 Kategoria:Zmarli w 1841