Sławomir (lub Spytimir) był w 871 przez krótki czas władcą państwa wielkomorawskiego.
W roku 870 król wschodnichfrankijski Ludwik Niemiecki wsparł bunt Świętopełka I (Księcia Nitry) przeciwko swojemu stryjowi i władcy państwa wielkomorawskiego Rościsławowi. Rościsław został schwytany, wydany wschodnim Frankom i oślepiony. Frankowie zadecydowali o przejęciu władzy na Wielkich Morawach, której pragnął również Świętopełk. Protesty przeciwko zajęciu państwa i ustanowieniu jako regentów wielkomorawskich dwóch frankijskich margrabiów Wilhelma II i Engelszalka I stały się przyczyną uwięzienia Świętopełka. Po tym jak Świętopełk został uwięziony rozeszła się pogłoska, że zmarł. Wówczas morawscy wielmoże rozpoczęli poszukiwania jego następcy. Wybrali jego krewnego arystokratę i kapłana Sławomira. Sławomir nie chciał początkowo przejąć władzy w Państwie Wielkomorawskim, jednakże po tym jak zagrożono mu śmiercią, ugiął się.
W 871 roku na Wielkich Morawach wybuchło powstanie ludowe przeciwko narzuconej władzy frankijskiej. Sławomir stanął na jego czele. Zorganizował wyprawę wojenną przeciwko margrabiom Wilhelmowi i Engelszalkowi i przegnał ich z zajętych obszarów.