W okresie 1–25 września 1939 r. 1 DLek. raportowała największe (obok 4 Dywizji Pancernej) straty w czołgach utraconych, uszkodzonych lub zepsutych spośród niemieckich dywizji (77 czołgów PzKpfw 35(t), 8 PzKpfw II i 9 PzKpfw IV), lecz większość z nich spowodowana była awaryjnością czeskich czołgów PzKpfw 35(t), z których ostatecznie straty bezpowrotne, po remontach, ograniczyły się do 7 pojazdówThomas L. Jentz, Panzer Truppen: The Complete Guide to the Creation and Combat Employment of Germany's Tank Force: 1933-1942. Schiffer Publishing, 2004. . ss.69, 91, 104.
Po zakończeniu walk w Polsce, na podstawie rozkazu z 18 października 1939, została przekształcona w 6 Dywizję Pancerną.
Dowódcy dywizji gen. mjr Friedrich Wilhelm von Loeper (1938 – 1939) gen. mjr Werner Kempf (październik 1939)
Skład 11 pułk pancerny (Panzer-Regiment 11) 65 batalion pancerny (Panzer-Abteilung 65) 4 pułk strzelców kawalerii (Kavallerie-Schützen-Regiment 4) 6 batalion motocyklowy (Kradschützen-Abteilung 6) 76 pułk artylerii (Artillerie-Regiment 76) 6 batalion rozpoznawczy (Aufklärungs-Abteilung 6) 41 batalion przeciwpancerny (Panzer-Abwehr-Abteilung 41) 82 batalion łączności (Nachrichten-Abteilung 82) 57 batalion pionierów (Pionier-Bataillon 57)