Liczba eksperymentów sprawdzających skuteczność wybranych form terapii jest ograniczona: najwięcej dotyczy osobowości z pogranicza i terapii dialektyczno-behawioralnej. Dostępne badania wykazują, że wielu pacjentów zachowuje poprawę, nawet po kilku latach od zakończenia leczenia. Jednakże jakość metodologiczna badań często nie jest wysoka (brak placebo, czasem brak randomizacji). Wbrew intuicji, zauważa się, że efekty są często większe wśród pacjentów o mocno zaburzonej strukturze osobowości, jak w borderline. Terapia daje także efekty w wypadku pacjentów z zaburzeniami bliżej nieokreślonymi – jednymi z najczęściej spotykanych w praktyce klinicznej.
Zwiększa się ilość badań nad procesami psychologicznymi i biologicznymi, które leżą u podłoża zaburzeń, co może doprowadzić do ulepszenia metod leczenia. Wśród interwencji psychospołecznych, których efektywność mierzona jest w badaniach (tzw. terapie oparte na dowodach naukowych, ), wymienia najczęściej się:
terapię dialektyczno-behawioralną (); terapię poznawczo-behawioralną dla zaburzeń osobowości (); terapię schematów (); psychoterapię skoncentrowaną na przeniesieniu (); terapię opartą na mentalizacji ();