Kalwinizm afrykanerski – odrębna forma kalwinizmu w Afryce Południowej, wyznawana głównie przez potomków europejskich kolonistów-Afrykanerów (Burów)John Thomas MacNeill,The History and Character of Calvinism, 1954, Oxford University Press, , s. 381.
Historia Uznaje się, że kalwinizm był jedną z głównych przyczyn ukształtowania odrębnej narodowości afrykanerskiej. Od 1652 do Kraju Przylądkowego napływali protestanccy emigranci, przede wszystkim z Niderlandów, a także osoby prześladowane z przyczyn religijnych z państw niemieckich i Szkocji. Bardzo duży wpływ wywarli wyznawcy kalwinizmu z Francji (hugenoci), którzy na skutek prześladowań religijnych ze strony katolickiej monarchii, zaczęli osiedlać się w południowej Afryce, począwszy od lat 1687–1691; ta emigracja trwała przez następnych sto latJohn Thomas MacNeill, op.cit. s. 381.
To początkowo wielonarodowościowe środowisko łączyła od początku wspólna religia – kalwinizm. Wkrótce wytworzył się wspólny język tej ludności – afrikaans i (od końca XVIII w. do końca XX w.) poczucie odrębności zarówno od pozostałej ludności europejskiej, jak i tubylczej ludności: Hotentotów i ludów Bantu. Kalwinizm afrykanerski wcześnie został nacechowany silnym patriotyzmem.