Ta negatywna opinia i samoidentyfikacja Afrykanerów z prześladowanym „ludem Izraela”, została umocniona w czasie wojen burskich, podczas których zginęło 28 000 Afrykanerów.

Wielu Afrykanerów wojna zrujnowała i powstało w ten sposób nowe zjawisko „biednych białych”. Aby przeciwstawić się biedzie i utracie znaczenia politycznego i ekonomicznego, powstał tajny „Afrykanerski Związek Braci” („Afrikaner Broederbond”), który do 1927 przyjął filozofię kalwińską Abrahama Kuypera jako własną ideologię. Ten ruch był idealistycznym antyimperializmem i antykomunizmem. Legalne i nielegalne działania „Braterstwa” przyczyniły się do ustanowienia w RPA systemu apartheidu w 1948. Jednak już w okresie międzywojennym w łonie ruchu powstały silne tendencje faszystowskie, które akcentowały nacjonalizm i odrzucały kalwinizm. Profaszystowskiej frakcji udało się przejąć władzę nad „Braterstwem” w 1950 i wykorzystać ten ruch do promowania własnych koncepcji rasistowskich, odrzucanych przez społeczność międzynarodową.

Radykalne zmiany Po masakrach w Sharpeville (1960) i zamieszkach w Soweto (1976) „Braterstwo” musiało przyznać, że system apartheidu poniósł klęskę.