Christian Marie Auguste d’Oriola (ur. 3 października 1928 w Perpignan, zm. 29 października 2007 w Nîmes) – francuski florecista, wielokrotny medalista igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata.
Na igrzyskach olimpijskich w Londynie w 1948 roku zdobył srebrny medal w rywalizacji indywidualnej. W rundzie finałowej wygrał pięć z siedmiu pojedynków i uplasował się za rodakiem, Jéhanem de Buhanem a przed Węgrem Lajosem Maszlayem. Parę dni później wspólnie z André Boninem, Jéhanem de Buhanem, Jakiem Lataste, René Bougnolem i Adrienem Rommelem zdobył złoty medal drużynowo. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Helsinkach w turnieju indywidualnym zdobył złoty medal. W rundzie finałowej wygrał wszystkie osiem walk i wyprzedził Włochów: Edoardo Mangiarottiego i Manlio Di Rosę. Następnie Francuzi w składzie: Claude Netter, Jéhan de Buhan, Jacques Lataste, Jacques Noël, Christian d'Oriola i Adrien Rommel ponownie zwyciężyli w zawodach drużynowych. Kolejne dwa medale wywalczył podczas igrzysk w Melbourne w 1956 roku. Najpierw Claude Netter, Bernard Baudoux, Jacques Lataste, Roger Closset, Christian d'Oriola i René Coicaud zajęli drużynowo drugie miejsce. Następnie obronił tytuł indywidualnego mistrza olimpijskiego, wygrywając sześć z siedmiu pojedynków w rundzie finałowej.