Doskonale rozpracowała intencje garbusa i przechytrzyła go, nie tylko udaremniając poruszenie Wstęgi, ale również odzyskując męża. Garbusowi urządziła więzienie w piwnicach pałacu, który następnie został zburzony, przykrywając ruinami nieśmiertelnego. Sęp w Jarze został odcięty od świata – legioniści strzegli wszystkich dróg. Nikt nie mógł mu przynieść jedzenia, sam będąc kaleką nie mógł stamtąd uciec. Zmarł z głodu.
Powieść kończy list Gotaha-Przyjętego do Wereny, w którym krytycznie odnosi się do niektórych faktów umieszczonych w dwóch księgach spisanych przez kronikarza Zerizesa.
Odbiór i analiza Powieść zdobyła Nagrodę czytelników miesięcznika „Sfinks” w kategorii Najlepsza Powieść Roku (2001) oraz nominację do Nagrody im. Janusza A. Zajdla dla Najlepszej Powieści Roku (2001).
Przemysław Rojek uznał Grombelardzką legendzę za najlepszą część cyklu, pisząc, że "należy [jej] się w dziejach najnowszej polskiej literatury miejsce niepomiernie bardziej poczesne niż to, które zajmuje".
Przypisy
Kategoria:Powieści fantasy z 2000 roku Kategoria:Polskie powieści fantasy Kategoria:Księga Całości