Rok później identyczną lokatę zajął w turnieju Łódzkiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej.
Po I wojnie światowej ograniczył występy turniejowe, grywając niemal tylko partie towarzyskie w kawiarniach. Wyjątek uczynił w 1924, kiedy zajął 8-9. miejsce w turnieju Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej; w 1925 rozegrał ponadto trzypartiowy, w efekcie remisowy mecz z Kazimierzem Makarczykiem. Zmarł po długiej chorobie w lutym 1939 w wieku 77 lat, żegnany w nekrologach jako „najstarszy mistrz szachowy w Polsce”.
Specjaliści zaliczali go do „szachistów-praktyków”, o niewielkim przygotowaniu teoretycznym, ale dużym polocie. W komentarzach, jakie napisano po efektownym zwycięstwie Langlebena w turnieju petersburskim w 1911 nad Piotrem Romanowskim, porównywano jego styl do gry Franka Marshalla.
Przypisy
Bibliografia Tadeusz Wolsza, Arcymistrzowie, mistrzowie, amatorzy... Słownik biograficzny szachistów polskich, tom 2, Wydawnictwo DiG, Warszawa 1996
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy szachiści Kategoria:Szachiści XIX wieku Kategoria:Szachiści XX wieku Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Urodzeni w 1862 Kategoria:Zmarli w 1939