O duchowej walce, napisane w 1421, było jego pierwszą poważną pracą. Argumentował w niej, że taboryci wzięli udział w przemocy przez diabelskie oszustwo i pożądanie dla spraw tego świata. Krytykował również millenaryzm, sprzeciwiał się fizycznej walce, wskazał, że zadłużenie się daje władzę pożyczającym nad dłużnikami.
W O potrójnym podziale społeczeństwa krytykował arystokrację, kler i klasę średnią. Opisał, jak zniewolili prostych ludzi i ujeżdżają ich, „jakby byli bestiami”. Jego najobszerniejszym i jednym z ostatnich dzieł była napisana około 1443 Sieć wiary. Pokazał w nim, jak dwunastu apostołów traktowało wszystkich ludzi jako równych, a Chrystusa uważali za jedynego przywódcę. Uzasadniał, że cesarz i papież są dwoma ogromnymi wielorybami, które rozrywają sieć wiary. Zawarł w tej pracy również obszerny komentarz na temat soboru florenckiego.
Kładł nacisk na Nowy Testament jako wyłączne i ostateczne źródło poznania woli Boga. Uznawał dwa sakramenty: chrzest i wieczerzę pańską. Zachęcał ludzi do czytania i samodzielnego objaśniania Biblii.