Dekanat Tarnobrzeg – jeden z 25 dekanatów w rzymskokatolickiej diecezji sandomierskiej.
Historia Od X do XVIII wieku tereny te należały do diecezji krakowskiej. W 1604 roku pojawiła się pierwsza wzmianka o nowo utworzonym dekanacie miechocińskim, który powstał z wydzielonego terytorium dekanatu koprzywnickiego. W skład archidiakonatu sandomierskiego wchodziły wówczas dekanaty: koprzywnicki, połaniecki, miechociński, rudnicki.
W 1711 roku do dekanatu miechocińskiego należały parafie: Miechocin, Gawłuszowice, Baranów, Padew, Ostrów, Cmolas, Kolbuszowa, Dzikowiec, Raniżów, Przewrotne, Górne. W 1783 roku tereny te zostały przydzielone do nowo utworzonej diecezji tarnowskiej. W latach 1786–1787 władze austriackie zmieniając granice administracyjne, przekazali dekanaty: głogowski, miechociński, rudnicki dla diecezji przemyskiej.
W 1972 roku po I rozbiorze Polski, tereny te weszły w skład zaboru austriackiego. W 1807 roku do dekanatu miechocińskiego należały parafie: Miechocin, Dzików, Gorzyce, Kurzyna, Pniów, Pysznica, Radomyśl, Tarnobrzeg, Trześń, Turbia, Wielowieś, Wrzawy, Zaleszany.