Konstanty Parczewski herbu Nałęcz (ur. 19 sierpnia 1801 w Czerwonym Dworze, zm. 8 września 1855 w Auxerre) – powstaniec listopadowy w randze majora, przywódca powstania listopadowego w powiecie wileńskim, emigrant.
Urodził się 19 sierpnia 1801 roku w Czerwonym Dworze koło Niemenczyna, był synem ziemianina Ignacego i Salomei z Dziewońskich. W domu otrzymał początkowe wykształcenie, obejmujące m.in. muzykę i grę na skrzypcach. Studiował na Uniwersytecie Wileńskim, zaliczony przez Ignacego Domeykę do grona Filaretów. Osiadł w Czerwonym Dworze i poświęcił się gospodarowaniu majątkiem. Był zwolennikiem oczynszowania włościan.
Po wybuchu powstania listopadowego zorganizował oddział partyzancki, którego liczebność wynosiła od 200 do nawet 1000 osób. Prowadził wojnę podjazdową, starał się kontrolować przeprawy na Wilii i Żejmianie. W oddziałach partyzanckich Konstantego Parczewskiego przez krótki okres walczyła m.in. Emilia Plater. Po załamaniu się powstania na Litwie, Parczewski przekroczył granicę pruską i przez Niemcy udał się do Francji. Jego majątek został skonfiskowany przez władze rosyjskie.