Bitwa pod Ridgeway – największa potyczka wojsk brytyjskich i kanadyjskiej milicji z najeźdźcami fenian. Oddziały tej organizacji przekroczyły granice Kanady z terytorium USA dwa dni przed datą bitwy.
Siły fenian wyruszyły z Fort Erie, który opanowały w pierwszym dniu wojny i maszerowały wzdłuż rzeki Niagara w kierunku Chippawa. Zamierzeniem fenian było zajęcie miasteczka, co dałoby im kontrolę nad górnym biegiem kanału Welland, niezwykle ważnego szlaku komunikacyjnego. W tym czasie Brytyjczycy zdołali zgromadzić oddział zbrojny składający się z kilkunastu kompanii pieszych strzelców. Brytyjczycy wyruszyli w stronę oddziałów przeciwnika.
Oba oddziały maszerowały wzdłuż drogi Ridgeway Road. Błędem Brytyjczyków było niezachowanie ciszy w czasie marszów. Wyraźnie nie docenili oni ani liczebności, ani wojskowych umiejętności przeciwnika. Używając głośnych komend, gwizdków i trąbek sygnałowych zdradzili fenian swoje przybycie. Bitwa rozegrała się w kilku fazach: Kompania the Queen’s Own Rifles, będącą awangardą sił brytyjskich na skrzyżowaniu dróg Ridge Road i Garrison Road, natknęła się na grupę harcowników fenian. Brytyjczycy zepchnęli ich po krótkiej utarczce w kierunku drogi Bretie Road, gdzie rozlokowane były główne siły fenian. Queen’s Own Rifles zaangażowała się w wymianę ognia z głównymi siłami fenian.