Iwan Aleksiejewicz Poliakow, ros. Иван Алексеевич Поляков (ur. 10 sierpnia 1886 w stanicy Nowonikołajewskaja, zm. 15 kwietnia 1969 w Nowym Jorku) – rosyjski wojskowy (generał major), wyższy wojskowy w sztabie kozackich wojsk przy sztabie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej.
Ukończył doński korpus kadetów, nikołajewską szkołę inżynierską, a w 1914 dwie klasy akademii sztabu generalnego. Brał udział w I wojnie światowej. Służył jako oficer w 2 kaukaskim batalionie saperów. Od kwietnia 1915 był zastępcą starszego adiutanta generalnego kwatermistrza w oddziale operacyjnym sztabu 9 Armii, a od początku 1917 w stopniu podpułkownika szefem wojenno-drogowego wydziału sztabu 9 Armii. Pod koniec 1917 przybył nad Don, gdzie przyłączył się do kozackich oddziałów wojsk białych. Został szefem służby łączności w sztabie atamana marszowego Wojska Dońskiego. Po zajęciu tych obszarów przez wojska bolszewickie w lutym 1918, ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem jako robotnik w Nowoczerkasku, a następnie stanicy Zapławskaja. Następnie brał udział w antybolszewickim powstaniu kozackim. Wstąpił do nowo formowanych kozackich oddziałów wojskowych, uzyskując 19 maja 1918 r. stopień pułkownika. Był kolejno szefem sztabu oddziału kozackiego M.A.