Wiktor Erastowicz Zborowski, ros. Виктор Эрастович Зборовский (ur. 1889 r. w stanicy Ładożskaja na Kubaniu, zm. 9 października 1944 w Grazu w Austrii) – rosyjski wojskowy (generał major), dowódca 1 pułku Rosyjskiego Pułku Ochronnego podczas II wojny światowej.
Ukończył 1 korpus kadetów w Moskwie, a następnie nikołajewską szkołę kawaleryjską. Od 1909 r. służył jako oficer w samodzielnym dywizjonie kawalerii Kozaków kubańskich, stacjonującym w Warszawie, a od 1912 r. jako młodszy oficer lejbgwardii 1 sotni Kozaków kubańskich w gwardii cesarskiej. Od jesieni 1915 r. brał udział w I wojnie światowej. Został ciężko ranny, po czym leczył się w szpitalu w Carskim Siole. Otrzymał Order Św. Jerzego i Order Św. Włodzimierza. W 1918 został adiutantem w gwardyjskim dywizjonie kawalerii Kozaków kubańskich w Jekaterinodarze. Brał udział w wojnie domowej z bolszewikami. Wiosną 1919 r. w stopniu pułkownika objął dowództwo dywizjonu kawalerii na froncie pod Carycynem. W lipcu tego roku został dowódcą brygady kawalerii w dywizji gen. Kryżanowskiego, a w grudniu – kaukaskiej dywizji górskiej. W lutym 1920 r. przeszedł do służby w gwardii głównodowodzącego wojskami białych, ewakuując się wraz z nim do Sewastopola. Od marca tego roku dowodził gwardią. W sierpniu ochotniczo wstąpił jako oficer sztabowy do dywizji kawalerii gen.