Maciej z Janowa (ur. między 1350 a 1355 w Janowie, zm. 30 grudnia 1394 w Pradze) – czeski kaznodzieja i pisarz.
Był synem czeskiego rycerza Wacława z Janowa i uczniem Jana Milicza. Studia rozpoczął najpierw na Uniwersytecie Karola w Pradze, a kończył od 1373 w Paryżu. Ukończył je po dziewięciu latach. Dlatego znany jest jako Magister Parisiensis (Mistrz Paryski). W 1381 został wyznaczony na kanonika i spowiednika w praskiej katedrze, które to urzędy sprawował aż do śmierci. Między 1388 a 1392 napisał kilka prac, które potem zebrano i zatytułowano Regulae Veteris et Novi Testamenti (Zasady Starego i Nowego Testamentu). Praca ta nie została opublikowana w całości, ani nie można jej znaleźć w żadnym kompletnym manuskrypcie. Niektóre części mylnie uważano za prace Jana Husa i opublikowano razem z jego pismami.