Wojciech Andrzej Dąmbski z Lubrańca herbu Godziemba (ur. 1676 – zm. 14 maja 1725 w Warszawie) – marszałek nadworny koronny od 1702, starosta sochaczewski, inowrocławski, dybowski.
Pełnione urzędy Urząd starosty inowrocławskiego sprawował przez 25 lat (1697-1722).
W 1699 wybrany posłem na sejm. W czasie najazdu Karola XII na I Rzeczpospolitą został rotmistrzem pospolitego ruszenia powiatu inowrocławskiego. We wrześniu 1702 został wybrany marszałkiem konfederacji szlachty wielkopolskiej wiernej Augustowi II. W 1704 roku przystąpił do konfederacji sandomierskiej. W 1705 uszedł do Wrocławia. W 1707 powrócił do kraju i rozpoczął na Kujawach działania partyzanckie przeciwko zwolennikom Stanisława Leszczyńskiego. Był uczestnikiem Walnej Rady Warszawskiej 1710 rokuVolumina Legum, t. VI, Petersburg 1860, s. 99..
Od 1712 saski hrabia na LubrańcuAdam Amilkar Kosiński: Przewodnik Heraldyczny. Kraków: 1877, s. 211, odznaczony Orderem Orła Białego w 1713 roku.
Rodzina Syn Zygmunta (zm. 1706), wojewody brzeskokujawskiego i Jadwigi Górskiej herbu Łodzia, córki Piotra.
Rodzeństwo Wojciecha Andrzeja: Adam, komisarz sejmowy i poseł na sejm (ojciec Jana Ignacego); Andrzej (zm. 1700); Marianna Katarzyna, późniejsza żona Jakuba Działyńskiego (zm. 1730), małżeństwo bezpotomne;