thumb|240px|József Molnár, Śmierć świętej Małgorzaty (1857) Małgorzata WęgierskaH. Fros, F. Sowa, Księga imion i świętych, t. 4, Kraków 2000, kolumna 56., również Małgorzata MłodszaW. Dworzaczek, Genealogia, Warszawa 1959, tabl. 85. (ur. 27 stycznia 1242 na zamku Klis koło Splitu, zm. 18 stycznia 1271) – córka króla Węgier Beli IV i cesarzówny Nikai Marii Laskaris, ofiarowana przez ojca Bogu z intencją uratowania Węgier z najazdu mongolskiego, dominikanka (OP), mistyczka, stygmatyczka, dziewica i święta Kościoła katolickiego.
Życiorys Małgorzata w wieku trzech i pół lat została dominikanką w klasztorze św. Katarzyny w Veszprémie. W wieku 10 lat zamieszkała w klasztorze dominikanek, który wzniósł jej ojciec na wyspie na Dunaju (dziś Wyspa Małgorzaty w Budapeszcie). Tam też złożyła w wieku 12 lat śluby zakonne na ręce generała dominikanów, Humberta z Romains. Z rąk prymasa Węgier otrzymała też konsekrację dziewic. Kilkakrotnie próbowano ją wydać za mąż, ale zawsze się skutecznie opierała. Czyniła starania o pokój, gdy jej brat Stefan V walczył z ojcem Belą IV. W zakonie dominikanek nie pełniła żadnych funkcji, była szeregową mniszką. Pracowała głównie z chorymi zakonnicami jako infirmerka. Oddawała się także ciężkiej pracy.