Wasilij Iwanowicz Morozow, (ur. w stanicy Samikarakorskaja w Rosji, zm. 30 stycznia 1950 w Klagenfurt am Wörthersee) – rosyjski wojskowy (generał major), dowódca dońskiego batalionu kozackiego, a następnie 1 kozackiego pułku kawalerii w Rosyjskim Korpusie Ochronnym podczas II wojny światowej
Życiorys W 1908 ukończył szkołę wojskową w Nowoczerkasku. Służył w 7 pułku kawalerii Kozaków dońskich. Brał udział w I wojnie światowej. Do 1917 w stopniu podesauła dowodził sotnią w 58 pułku kawalerii Kozaków dońskich. W 1918 przystąpił do kozackich oddziałów wojsk białych. Od czerwca tego roku był dowódcą 76 pułku kawalerii Kozaków dońskich, a następnie 2 samodzielnej brygady kawalerii Kozaków dońskich. W listopadzie 1919 został wybrany atamanem i awansował do stopnia pułkownika. W kwietniu 1920 objął dowództwo 2 mieszanej dywizji kawalerii Kozaków dońskich, od września tego roku w stopniu generała majora. Po ewakuacji z Krymu do Gallipoli w listopadzie, przebywał na wyspie Lemnos, po czym w 1921 zamieszkał w Bułgarii. W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Po zajęciu Jugosławii przez wojska niemieckie wstąpił pod koniec 1941 do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Został dowódcą dońskiego batalionu kozackiego w składzie 4 pułku.