Anna Stanisławska, właśc. Anna Zbąska (ur. między 1651 a 1654, zm. między 14 października 1700 a 2 czerwca 1701) – pamiętnikarka epoki baroku i poetka uważana za pierwszą Polkę uprawiającą ten rodzaj sztuki.
Życiorys Pochodziła z magnackiej rodziny Stanisławskich herbu Pilawa. Po śmierci matki została oddana na wychowanie do klasztoru sióstr dominikanek. W roku 1668 ojciec wydał ją za mąż za Jana Kazimierza Warszyckiego. Mąż był majętny, lecz chory umysłowo, o skłonnościach do sadyzmu (jak dowodzi żona w swym poemacie). W rozwiązaniu małżeństwa dopomógł król Jan III Sobieski. Jej drugim mężem został wkrótce bezdzietny wdowiec Jan Zbigniew Oleśnicki. Małżeństwo było udane, lecz krótkie, ponieważ w roku 1674 mąż zmarł na cholerę. Trzecim jej mężem został w roku 1677 Jan Bogusław Zbąski, podkomorzy lubelski. Był to szczęśliwy związek, ale podczas odsieczy wiedeńskiej (1683) Zbąski został ranny, a wkrótce zmarł wskutek zakażenia krwi. Anna Zbąska dalsze życie wiodła jako wdowa.