Jej zwolennicy usiłowali wydzielić oryginalny tekst Homera z późniejszych naleciałości.

Autorem innej teorii był Karl Lachmann. W pracy z 1847 roku sugerował, że Iliada powstała wskutek połączenia za czasów Pizystrata osiemnastu pieśni różnych autorów. Sformułowana przez niego „teoria pieśni” negowała autorstwo Homera, choć będący jej zwolennikiem Gregor Wilhelm Nitzsch przypisał mu twórcze połączenie owych pierwotnych dzieł. Zwolennicy teorii pieśni starali się wyodrębnić w Iliadzie i Odysei pierwotne utwory.

Trzecią pluralistyczną teorią powstałą pod wpływem dwóch poprzednich, była „teoria kompilacji”. Zakładała ona, że przed Homerem istniała bogata tradycja poezji ustnej, którą zebrał on i wykorzystał – łącząc wszystko spójną fabułą – do napisania swych poematów. Stały się one inspiracją dla późniejszych poetów, którzy dzieła swe wkomponowali w pierwotny utwór. Głównym przedstawicielem tego poglądu był Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff.

Reakcją na pojawienie się teorii pluralistycznych były prace filologów klasycznych próbujących udowodnić jedność autorstwa obu utworów. Teoria unitarna zyskała popularność na przełomie XIX i XX wieku.