Bitwa pod Niskiem miała miejsce 28 marca 1656 roku podczas II wojny północnej.
Karol Gustaw idąc na południe Polski zamierzał zdusić polski opór w zarodku, jednak nieudane walki nad Sanem (bitwa pod Jarosławiem) i znaczna siła wojsk Jana Kazimierza pod Lwowem skłoniły Karola Gustawa do podjęcia decyzji o odwrocie. Odwrót spod Jarosławia odbywał się w niezwykle ciężkich warunkach pogodowych, którym towarzyszyły nękające działania partyzantki i dywizji Stefana Czarnieckiego. Według szwedzkiego kronikarza Samuela Pufendorfa armia szwedzka podczas odwrotu spod Jarosławia poniosła największe straty podczas wojny w Polsce.
Gdy 28 marca wojska szwedzkie rozbiły obóz pod Niskiem, głodni i zmęczeni długim marszem żołnierze rozjechali się w poszukiwaniu żywności. W obozie pod osłoną niezbyt licznych straży pozostali głównie chorzy i ranni. Czarniecki postanowił to wykorzystać i zaatakował wieczorem armię szwedzką. Gdy jazda koronna wdarła się do środka obozu, król szwedzki podobno osobiście wystrzelił z działa i bił w bęben, by zaalarmować swą armię. Poszukujące żywności oddziały natychmiast ruszyły na pomoc i zaczęły skupiać się wokół swego wodza.