Duży napływ materiałów geologicznych z utworów kredy dolnej i najwyższej jury, dotąd bardzo słabo rozpoznanych, skłonił S. Marka do podjęcia systematycznych badań stratygraficznych i litologicznych tych utworów, początkowo tylko na Kujawach, a potem na całym obszarze Niżu Polskiego. Duża zmienność litologiczna i facjalna osadów kredy dolnej i najwyższej jury oraz słabo zachowany materiał biostratygraficzny wymagały dużego zakresu badań analitycznych dla opracowania szczegółowej stratygrafii tych utworów w różnych regionach basenu polskiego.
W wyniku wieloletnich i żmudnych badań rdzeni z około 300 otworów wiertniczych S. Marek skompletował obfity zbiór fauny także amonitowej, który stał się podstawą nowego schematu stratygraficznego i ujęcia paleogeograficznego najwyższej jury i dolnej kredy na Niżu Polskim. Na podstawie fauny amonitowej S. Marek po raz pierwszy udowodnił występowanie na Niżu Polski morskiego beriasu z fauną Riasanites oraz dolnego hoterywu z fauną Endemoceras (Lyticoceras), (1961).