Marian Franciszek Suski (ur. 2 listopada 1905 w Kielcach, zm. 25 grudnia 1993 we Wrocławiu) – polski profesor, inżynier, pracownik naukowy Wydziału Łączności (później Elektroniki) i Instytutu Telekomunikacji i Akustyki Politechniki Wrocławskiej. W młodości sportowiec, szablista, brązowy medalista igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata.
Życiorys Syn urzędnika kolejowego Franciszka Brunona Suskiego (1860–1928) i Marii Heleny z domu Jakubowskiej (1875–1951), wnuczki Aleksandra Kokulara, a zarazem córki powstańca styczniowego Jana Jakubowskiego. Uczęszczał do szkoły podstawowej i Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Kielcach. Od 1920 kontynuował naukę w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, w którym 5 lipca 1924 złożył maturę.
W 1924 został podchorążym Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. 29 września 1926 Prezydent RP, Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1926 w korpusie oficerów łączności. 29 listopada 1927, po ukończeniu szkoły, został sklasyfikowany z pierwszą lokatą. W 1928 pełnił służbę w pułku radiotelegraficznym w Warszawie. 15 sierpnia 1928 awansował na porucznika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1928 i 1. lokatą w korpusie oficerów łączności. W latach 1929–1930 studiował w Wyższej Szkole Elektrotechnicznej w Paryżu.