Hot-staging Hot-staging jest techniką separacji stopni rakiety, w której silniki kolejnego (wyższego) stopnia są uruchamiane jeszcze przed odłączeniem stopnia poprzedniego, a nie dopiero po jego oddzieleniu. W trakcie tego procesu dolny stopień zmniejsza swój ciąg lub całkowicie się wygasza. Zastosowanie hot-stagingu upraszcza mechanizm separacji stopni i może nieznacznie zwiększyć udźwig rakiety. Co istotne, technika ta eliminuje konieczność użycia silników pomocniczych, ponieważ przyspieszenie generowane przez niemal opróżniony dolny stopień utrzymuje cieczowe paliwo w dolnej części zbiorników kolejnego stopnia, co umożliwia jego natychmiastowe uruchomienie. Technika ta była szeroko stosowana w radzieckich i rosyjskich rakietach takich jak Sojuz, czy Proton-M. Również radziecka rakieta księżycowa N1 była zaprojektowana z myślą o wykorzystaniu hot-stagingu, jednak żaden z jej próbnych lotów nie trwał wystarczająco długo, aby móc zastosować hot-staging. W Stanach Zjednoczonych hot-staging wprowadzono po raz pierwszy w rakietach serii Titan, począwszy od Titan II. Po pierwszym locie testowym rakiety Starship firma SpaceX podjęła decyzję o dostosowaniu rakiety do techniki hot-stagingu. Uczyniło to Starship największą rakietą w historii stosującą tę technikę, a zarazem pierwszą rakietą wielokrotnego użytku wykorzystującą hot-staging.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rakiety