Elżbieta Krystyna Ulryka z Brunszwiku-Wolfenbüttel (niem. Elisabeth Christine Ulrike, Prinzessin von Braunschweig-Wolfenbüttel) (ur. 9 listopada 1746 w Wolfenbüttel; zm. 18 lutego 1840 w Szczecinie) – trzecia córka Karola I, księcia Brunszwiku na Lüneburgu i jego żony, Filipy Charlotty, księżniczki pruskiej. Jej dziadkami ze strony matki byli Fryderyk Wilhelm I Hohenzollern, król Prus, i Zofia Dorota, królewna brytyjska.
14 lipca 1765 Elżbieta wyszła za mąż za Fryderyka Wilhelma II Hohenzollerna, następcy tronu i przyszłego władcę Prus, znanego z licznych miłosnych skandali. Para miała jedną córkę, Fryderykę Charlottę Pruską (7 maja 1767 – 6 sierpnia 1820), wydaną za mąż za Fryderyka, księcia Yorku i Albany, długoletniego naczelnego wodza wojsk brytyjskich.
Małżeństwo Elżbiety zostało rozwiązane w 1769 po tym, gdy pod presją Fryderyka Wielkiego oskarżono ją o cudzołóstwo. Została wysłana do Szczecina, gdzie mieszkała 71 lat, czyli do końca życia. Nigdy więcej nie zobaczyła rodzeństwa ani córki (którą przeżyła o 20 lat).
Były małżonek, Fryderyk Wilhelm, na polecenie króla już trzy miesiące po oficjalnym rozwodzie ożenił się ponownie z Fryderyką Luizą z Hesji-Darmstadt.