Theodor von Schön odegrał istotną rolę w zrywie stanów wschodniopruskich przeciw Napoleonowi, choć nie był zwolennikiem bliskiej współpracy Prus z Rosją ("Er möge überzeugt seyn, daß wir die Rußische Apathie nicht weniger, als die Französiche Despotie haßten (...)). Stał na czele regencji w Gąbinie. W 1816 został nadprezydentem Prus Zachodnich, w 1824 również Prus Wschodnich, a 1829 zjednoczonej prowincji pruskiej, od 1840 w randze ministra stanu. Po opublikowaniu liberalnego manifestu Woher und Wohin? w 1842 r. został zwolniony ze służby państwowej przez króla Fryderyka Wilhelma IV. Wycofał się do swej podkrólewieckiej posiadłości wiejskiej Preussisch Arnau, która pozostała ośrodkiem życia kulturalnego i gospodarczego (m.in. 1844 założył Wschodniopruskie Towarzystwo Rolnicze). Mianowany jednocześnie przez monarchę "burgrafem Malborka", został obdarzony zadaniem dalszego kierowania odbudową zamku, której oddawał się z wielką energią już od 1817 r. (w 1907 r. odsłonięto tam głaz z tablicą pamiątkowa ku jego czci). W roku 1848 został delegatem na Pruskie Zgromadzenie Narodowe i jako prezydent senior inaugurował obrady w Berlinie. Został honorowym obywatelem Królewca i Wrocławia. Przed II wojną światową, od jego nazwiska nazwano dzisiejszą ulicę Piękną we Wrocławiu (Schönstrasse).