Syrakowie – Syrachowie (ros. Сираки, Сирахи) – starożytny lud sarmacki.
Źródła wiedzy Wiedzę o życiu Syraków czerpiemy głównie z badań zespołów grobowych, chociaż i autorzy starożytni, jak Herodot czy Strabon, wspominają ten lud w swoich dziełach. Również zachowane gdzieniegdzie inskrypcje bosporańskie dają nam garść informacji o Syrakach.
Dzieje Syraków Ich pierwotne siedziby znajdowały się na stepach w dolinie rzeki Manycz, na południowy wschód od dolnego Dniepru. Herodot uważał ich, obok Jazygów, za najbardziej wysunięty na południowy zachód lud sauromacki. Pod naciskiem ludów kultury prochorowskiej – Roksolanów i Aorsów – opuścili swoje siedziby i od drugiej połowy IV wieku p.n.e. zamieszkiwali w dolinie rzeki Kubań i na terenach na północ od północno-zachodniego Kaukazu (północno-zachodni Kaukaz Północny), na wschód od pasa nadbrzeżnego, zamieszkanego przez plemiona meockie.
Nowe terytorium Syraków sąsiadowało z Królestwem Bosporańskim, a ich władcy byli często wciągani w wewnętrzne sprawy Bosporańczyków. Już w 309 p.n.e. wzięli udział w walce między trzema braćmi o sukcesję tronu bosporańskiego.