Tehanu. Ostatnia księga Ziemiomorza (tyt. oryg. Tehanu. The Last Book of Earthsea), powieść fantasy amerykańskiej pisarki Ursuli K. Le Guin, czwarta część cyklu Ziemiomorze.
Wydana w 1990 przez wydawnictwo Atheneum Books, polskie tłumaczenie Roberta Jawienia ukazało się nakładem wydawnictwa Phantom Press w 1991 w serii Fantasy & SF.
Książka zdobyła nagrodę Nebula dla najlepszej powieści w 1990 i nagrodę Locusa w 1991.
Fabuła Tenar jest już starszą kobietą, matką dwojga dorosłych dzieci. Mieszka na wyspie Gont, gdzie nikt nie wie o roli, jaką odegrała w odzyskaniu amuletu Erretha-Akbe (Grobowce Atuanu). Nawet nazywają ją tu innym imieniem – Goha. Po śmierci męża, prostego rolnika, została sama na farmie. Opiekuje się poparzoną dziewczynką, ofiarą okrutnego traktowania ze strony tajemniczych włóczęgów. Dziewczynka, której kobieta nadała imię Therru, jest niewyrośnięta, niedożywiona i prawie niema. Unika ludzi, po tym, jak ją źle potraktowano.
Latem, obydwie udają się do starego przyjaciela Tenar, maga Ogiona. Po drodze kobieta opowiada dziewczynce historię o tym, jak Ogion spotkał kiedyś staruszkę, która była z prawie wymarłego rodu ludzi-smoków.