Oczywistość, ewidencja (gr. enárgeia, łac. evidentia) – taka cecha poznania danej treści, że poznający przypisuje mu pełnię dostępności, całkowitą jasność, wyraźność i nasycenie. Wyróżnić można trzy główne znaczenia tego terminu – epistemologiczny, metodologiczny (jedno z kryteriów prawdziwości zdań) i etyczny.
Oczywistość w znaczeniu epistemologicznym Szczególnie duże znaczenie przypisywał oczywistości Edmund Husserl, który uważał, że naoczność przedmiotu wynika z całkowitego wypełnienia intencji aktu poznawczego oraz z bezpośredniości jego ujęcia. W takim rozumieniu oczywistość to (stanowiąca kryterium prawdy) oczywistość przedmiotowa, świadomość sposobu, w jaki przedmiot dany w akcie poznania wyznacza rezultat poznawczy. Sposobów takich może być jednak wiele, wiele więc może być też rodzajów oczywistości. Ponadto w fenomenologicznym rozumieniu oczywistości wyróżnia się oczywistość podmiotową, czyli kartezjańskie pojęcie bycia danym i dobieranym w sposób jasny i wyraźny.