Usprawiedliwienie – uczynienie człowieka grzesznego sprawiedliwym w oczach Bożych, takim, jak gdyby wypełnił obowiązujące go przykazania. Termin "usprawiedliwienie" (gr. δικαιοω, w transkrypcji łacińskiej dikaioō – ) występuje w Liście do Rzymian, Galacjan, Liście do Tytusa oraz w Liście Jakuba, zaś sama koncepcja usprawiedliwienia występuje w wielu księgach Starego i Nowego Testamentu.
Rozwój koncepcji Nauka o usprawiedliwieniu została najpełniej opisana przez Apostoła Pawła w jego listach, głównie w Liście do Rzymian. Według apostoła usprawiedliwienie wynika z następujących założeń: doskonałość zakonu (prawa) Bożego oraz konieczność jego doskonałego przestrzegania by osiągnąć zbawienie dzięki niemu, powszechność grzechu – wszyscy rodzą się w grzechu oraz popełniają wiele grzechów uczynkowych, zasługując tym samym na potępienie. niemożliwość doskonałego przestrzegania zakonu wskutek powszechności grzechu – stąd konieczność uzyskania darmowej łaski usprawiedliwienia z wiary w Jezusa ChrystusaRz 3,21-30.