Zarządzanie strategiczne – subdyscyplina zarządzania zajmująca się długoterminowymi decyzjami dotyczącymi celów, zasobów i pozycji konkurencyjnej organizacji w jej otoczeniu. W ujęciu procesowym jest to proces informacyjno decyzyjny obejmujący analizę otoczenia i wnętrza organizacji, formułowanie strategii, jej wdrażanie oraz kontrolę wyników. Celem zarządzania strategicznego jest zapewnienie długotrwałego przetrwania i rozwoju organizacji ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływań otoczenia i węzłowych czynników własnego potencjału wytwórczego.
Jako odrębna dyscyplina akademicka zarządzanie strategiczne ukształtowało się w drugiej połowie XX wieku pod wpływem prac Alfreda Chandlera, Igora Ansoffa, Kennetha Andrewsa, Michaela Portera i Henry'ego Mintzberga. W Polsce jego rozwój wiąże się z pracami Krzysztofa Obłoja, Marii Romanowskiej, Adama Stabryły, Zdzisława Pierścionka, Rafała Krupskiego oraz Elżbiety Urbanowskiej Sojkin.