thumb|upright|Herb książąt Brunszwiku i Lüneburga thumb|upright|Brunszwik-Lüneburg w 1648. Brunszwik-Lüneburg (niem. Herzogtum Braunschweig-Lüneburg) – państwo wchodzące w skład Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
Jak sama nazwa wskazuje głównymi miastami państwa były Brunszwik i Lüneburg. Pierwszy król Anglii z domu hanowerskiego był jednocześnie księciem Brunszwiku-Lüneburga i elektorem Rzeszy, gdy angielski parlament umieścił jego matkę na liście następców angielskiego tronu po królowej Annie (Act of Settlement). Jego syn oraz wielki wnuk utrzymali pozycję elektora Rzeszy aż do czasów napoleońskich, kiedy to Hanower dostał się pod okupację. Po upadku Napoleona Jerzy III odzyskał swoje dziedzictwo i w wyniku decyzji podjętych podczas kongresu wiedeńskiego został królem Hanoweru.
Księstwo Brunszwiku-Lüneburga Państwo powstało w końcu XII wieku na bazie pierwszego państwa saskiego istniejącego na obszarze obecnej Dolnej Saksonii, które uległo podziałowi po śmierci jego ostatniego władcy Henryka Lwa. Henryk Lew jako książę saski został zdetronizowany przez cesarza w 1180 roku, jednak zachował wiele terytoriów w Dolnej Saksonii, które odziedziczyły po nim jego dzieci jako książęta Brunszwiku-Lüneburga.