W ruinach klasztoru prowadzone są badania archeologiczne; planuje się również jego odbudowę.
Znaczenie turystyczne Początki turystyki na Klasztorzysku przypadają na ostatnią dekadę XIX w. 17 czerwca 1893 r. dotarła tu pierwsza udokumentowana wycieczka zbiorowa Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego ze Spiskiej Nowej Wsi. W 1898 r. wytrasowano i wyznakowano dojście na Klasztorzysko od ujścia Białego Potoku (czyli Doliny Białej Tomaszowskiej) do Hornadu grzbietem przez Čertovą Sihoť. Już przed 1914 r. powstał na Klasztorzysku pierwszy mały, niezagospodarowany schron turystyczny, który jednak zniszczał podczas pierwszej wojny światowej.
W 1922 r. oddział Karpathenvereinu ze Spiskiej Nowej Wsi wybudował pierwsze, dość prymitywne jeszcze schronisko na Klasztorzysku, nazwane następnie schroniskiem Béli Hajtsa. W krótkim czasie Klasztorzysko stało się głównym ośrodkiem ruchu turystycznego w Słowackim Raju. 16 maja 1926 r. przy udziale delegacji turystów z całej Czechosłowacji i wielu mieszkańców okolicznych miejscowości położony został na Klasztorzysku kamień węgielny pod nowe schronisko górskie KČST, które zostało oddane do użytku pod koniec 1929 r. Podczas słowackiego powstania narodowego przebywał w nim oddział z partyzanckiej brygady „Klement Gottwald”. 14 października 1944 r., ostrzelane przez hitlerowców, schronisko spłonęło.