Czas trwania misji szacowano na 20 miesięcy w układzie: 3 miesiące kalibracji i testów 6 miesięczna sesja pomiarowa 2 miesiące hibernacji druga 6 miesięczna sesja pomiarowa W listopadzie 2010 misja satelity została przedłużona o 18 miesięcy.
Eksperci ESA twierdzili, że między 9 a 11 listopada 2013 roku satelita spłonie w atmosferze, a jego szczątki mogą dotrzeć do powierzchni Ziemi, jednak nie byli w stanie przewidzieć kiedy i gdzie dokładnie to nastąpi.
Ostatecznie satelita rozpadł się w atmosferze 11 listopada 2013 roku o godzinie 0.16 CET, a jego pozostałości wpadły do Oceanu Atlantyckiego na południe od Falklandów. Mieszkańcy tych wysp mogli obserwować jasną smugę na niebie oznaczającą koniec misji GOCE.
Szczegóły techniczne Budowa satelity: sztywna struktura z mocno przymocowanymi skrzydłami, bez części ruchomych, w całości pokryty panelami słonecznymi. Statek w kształcie ośmiokąta o średnicy około 1 m i długości 5 m. Przekrój poprzeczny zminimalizowany w kierunku lotu (by zmniejszyć opór atmosfery). Końcowe lotki pełnią funkcję stabilizatorów. Satelita został wyposażony między innymi w silnik jonowy z 40-kilogramowym zapasem paliwa ksenonowego. Taka rezerwa miała wystarczyć na 20 miesięcy pracy - statek spędził na orbicie prawie 4,5 roku.