Brał udział w wojnie z bolszewikami m.in. w wyprawie kijowskiej jako porucznik i kapitan 5 Lwowskiego pułku artylerii polowej, w którym dowodził 2 baterią „Julia”. Z końcem 1920 został odkomenderowany na stanowisko dowódcy baterii zapasowej artylerii konnej nr 2 we Lwowie. Na tym stanowisku 9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej.
W czerwcu 1921 awansowany na majora. Wiosną 1922 objął stanowisko zastępcy dowódcy tworzącego się 10 dywizjonu artylerii konnej w Jarosławiu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 110. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W końcu 1922 został dowódcą 5 dywizjonu artylerii konnej w Krakowie. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 15 sierpnia 1924 i 24. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W styczniu 1928 został przeniesiony do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem na stanowisko rejonowego inspektora koni w Skierniewicach. W marcu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV, a z dniem 31 sierpnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto.