W dawnej praktyce wykonawczej mazanki wchodziły w skład kapeli z kozłem ślubnym lub dudami. W XIX wieku w znacznym stopniu wyparte zostały przez skrzypce podwiązane (tj. skrzypce fabryczne, których szyjka przewiązywana była w celu podwyższenia stroju i dostosowania go do gry z dudami). Instrument najdłużej zachował się w regionie kozła i jego sąsiedztwie, gdzie grano na nim wraz z kozłem ślubnym na uroczystościach weselnych (do uczty weselnej). Od I wojny światowej instrument traktowany był już jako ćwiczebny.
W latach 40. XX w. podczas badań terenowych Jadwiga Sobieska odkryła mazanki, charakterystyczny wielkopolski instrument uważany za już nieużywany. Przywrócenie mazanek do praktyki wykonawczej jest w znacznej mierze zasługą Państwowej Szkoły Muzycznej I st. im. Stanisława Moniuszki w Zbąszyniu i koźlarza Tomasza Śliwy (który uczył gry na nich i sam je budował).
Zobacz też Złóbcoki
Przypisy
Bibliografia Dahlig E., Ludowe instrumenty skrzypcowe w Polsce, Warszawa, 2001 Sobiescy J. i M., Polska muzyka ludowa i jej problemy, Kraków, 1973
Linki zewnętrzne Mazanki w polskich muzeach
Kategoria:Rodzina skrzypiec Kategoria:Polskie instrumenty ludowe Kategoria:Chordofony szyjkowe