Nowy ambasador w Meksyku, Dwight Morrow prowadził negocjacje z prezydentem Plutarco Callesem i w grudniu 1927 udało im się ustalić kompromis.
W czasie drugiej kadencji Coolidge’a w Paryżu obradowała Komisja Dawesa, która zajmowała się odbudową Niemiec i ich możliwościami spłat reparacji wojennych. W 1928 roku przewodniczący Komisji Owen Young opracował projekt, w którym oceniono dług niemiecki na ok. 113 miliardów marek, a ostateczny termin spłaty ustalono na 31 marca 1966. Prezydent był także namawiany do nawiązania stosunków dyplomatycznych z Rosją Radziecką. Jednak, obaj sekretarze stanu Charles Evans Hughes i Frank Kellogg byli temu zdecydowanie przeciwni.
W 1928 roku Coolidge, będąc zmęczonym sprawowaniem urzędu i uskarżając się na słabe zdrowie, oświadczył, że nie będzie się ubiegał o reelekcję w wyborach prezydenckich. Poparł kandydaturę Herberta Hoovera, który wygrał wybory i został następnym prezydentem.
Emerytura i śmierć Po opuszczeniu Białego Domu zamieszkał w Northampton. W 1929 opublikował autobiografię. Pełnił funkcję przewodniczącego Ponadpartyjnej Komisji ds. Kolejnictwa, a w latach 1930-1932 był prezesem Amerykańskiego Towarzystwa Antykwarystów. Zmarł 5 stycznia 1933 i został pochowany w Plymouth Norch.