Podczas powstania warszawskiego walczył na terenie Ochoty i Mokotowa w kompanii por. „Gustawa”, w której pełnił obowiązki zastępcy dowódcy kompanii. 15 września 1944, gdy kompania, stacjonująca w domu przy zbiegu ulic Chełmskiej i Stępińskiej, otoczona przez trzy czołgi i piechotę wojsk niemieckich, otrzymała rozkaz wycofania się, pozostał na pozycji, osłaniając odwrót jej części. Osobiście unieruchomił dwa czołgi. Został ranny w prawe biodro i lewe podudzie (przestrzelenie mięśni). Ze względu na niemożność poruszania się przekazał dowodzenie adiutantowi rotmistrza „Gardy”, por. Zdzisławowi Klawe „Edwardowi”, który konsultował z nim wszystkie taktyczne posunięcia. W nocy wycofali się bez strat ewakuując rannych. Witold Daab został umieszczony w polowym szpitalu przy ulicy Pilickiej na Górnym Mokotowie. Za obronę „Stępińskiej” został przedstawiony do odznaczenia Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał jako jeniec wojenny w obozach (niem. Stalag): Altengrabow (k. Magdeburga) i Sandbostel (43 km na płn.-wsch. od Bremy, 60 km na zachód od Hamburga) do maja 1945. Po wyzwoleniu powrócił do Warszawy.
Witold Karol Daab pochowany jest na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie przy Młynarskiej (aleja 27, grób 3) śp.