W 1915 zwrócił się do ludności Warszawy, aby ta pozostała w domach w przypadku wkroczenia do Warszawy wojsk niemieckich.

W latach 1917–1918 był członkiem Rady Regencyjnej, do której wszedł za namową biskupa Antoniego Nowowiejskiego. Papież Benedykt XV w liście Nel grave periodo datowanym na 15 października 1918, osiem dni po ogłoszeniu przez Radę Regencyjną niepodległości Królestwa Polskiego, po raz pierwszy publicznie zapowiedział wyniesienie go do godności kardynała, deklarując, że „nastała jutrzenka zmartwychwstania Polski”. 28 października 1919 w Archikatedrze św. Jana w Warszawie udzielił święceń biskupich Achillemu Rattiemu, nuncjuszowi apostolskiemu w Polsce (późniejszemu papieżowi Piusowi XI). 15 grudnia 1919 papież Benedykt XV kreował go kardynałem prezbiterem wraz z arcybiskupem Edmundem Dalborem.