w takiej sytuacji podmiot stoi zwykle w Relatiwie. Por.: Piotr-Sg. Abs. człowiek-Sg. Abs. pomagać-Terazn.-3Sg.'Piotr pomaga [temu] człowiekowi.’ Piotr-Sg. Rel. pomagać-Terazn.-3Sg. ana.'Piotr mu pomaga.’(Bergsland 1997: 126-127) Kiedy opuszczona zostaje więcej niż jedna informacja, orzeczenie zgadza się z elementem, którego liczba gramantyczna jest największa. Może to prowadzić do niejednoznaczności: pomagać-Terazn.-Pl. ana.'On(a) mu pomogł(a).' / ‘Oni pomogli mu/jej/im.’(Sadock 2000)
I rzeczowniki, i czasowniki podlegają bardzo często derywacji. Słowa po aleucku zaczynają się od morfemu leksykalnego nazywanego rdzeniem lub tematem (bazą, podstawą; ang. base), po którym może następować dowolna liczba sufiksów derywacyjnych (ang. postbase). Sufiksy fleksyjne są obowiązkowe; w ogóle nie istnieje morfem zerowy.
Zasadniczym szykiem w aleuckim jest SVO (podmiot – orzeczenie – dopełnienie).
Porównanie do gramatyki eskimoskiej Choć aleucki wywodzi się z tego samego języka, co języki eskimoskie, to te dwie grupy wyewoluowały w całkiem odmienne strony i różnią się dziś istotnymi cechami typologicznymi.