Całe swe życie naukowe Anna Micińska poświęciła osobie Stanisława Ignacego Witkiewicza „Witkacego”. Witkiewicz był bliskim przyjacielem jej ojca, a ona sama twierdziła, że odczuwa duchowe pokrewieństwo z autorem Szewców. Jako jeden z powodów tego pokrewieństwa przedstawiała „symboliczne spotkanie” we wrześniu 1939, gdy na dworcu kolejowym w Łukowie, w tłumie uchodźców z ostrzeliwanej Warszawy spotkali się po raz ostatni Witkacy i Bolesław Miciński, któremu towarzyszyła brzemienna żonaSpotkanie z Witkacym opisała matka Anny Micińskiej w, wydanej pośmiertnie, książce Długi wdzięczności. Warszawa, Biblioteka „Więzi”, Warszawa 2003, , str. 211–212 (Anna przyszła na świat wkrótce potem, w grudniu).

Micińska odkryła w archiwaliach i opublikowała w miesięczniku „Dialog” (1965, nr 8) jego iuvenilia – dramaty pisane przez 8-letniego „Stasia Witkiewicza”Tak właśnie – jako „Staś Witkiewicz” – podpisywał się 8-letni Stanisław Ignacy Witkiewicz na kartach tytułowych dramatów Komedie z życia rodzinnego oraz Odważna księżniczka. Pseudonimu "Witkacy" zaczął używać dopiero jako dojrzały artysta. Por. edycję krytyczną: Stanisław Ignacy Witkiewicz: Dzieła zebrane. Tom V: Dramaty I. Oprac. Janusz Degler i Anna Micińska. Warszawa, PIW, 1996, .