Choć jego formacja początkowo odniosła sukces, gen. Pau został zmuszony do wycofania się po klęsce 1 Armii pod Morhange-Sarrebourg. Kiedy Joffre zrozumiał, że francuskie nadzieje na szybkie zwycięstwo w Alzacji zbladły i że Francja stoi teraz w obliczu realnej możliwości klęski, spowodowanej niemiecką ofensywą na Paryż, armia Pau została rozwiązana, a jej jednostki odesłane na północ, aby dołączyć do 6 Armii gen. Michela Josepha Maunoury’ego w samą porę, by wziąć udział w I bitwie nad Marną.
Po tych wydarzeniach Pau nie otrzymał już żadnego dowództwa polowego. Po służbie we francuskiej Najwyższej Radzie Wojennej, w styczniu 1916 roku został wysłany jako przedstawiciel Francji do rosyjskiego naczelnego dowództwa, znanego jako Stawka. Odbył również podróż dyplomatyczną po Australii i Nowej Zelandii między wrześniem 1918 a styczniem 1919 roku z francuską misją wojskową. Podczas pobytu Pau w Nowej Zelandii okaz drzewa Agathis australis otrzymał na jego cześć imię „General Pau”.
W 1921 roku gen. Paul Pau otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti MilitariDekret Wodza Naczelnego L. 2956 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s.